W Średniowieczu seks był głównie sposobem na prokreację, służył z reguły tylko temu, chociaż upust emocjom dawano w dość niecywilizowany sposób, wyzywając się na sobie gdzieś w lasach, niekoniecznie za przyzwoleniem jednego z partnerów. Inaczej podchodzono do kwestii związków i uczuć, mimo że niewierność była surowo karana prze wygnanie, ukamienowanie, zwłaszcza kobiety, bo mężczyźnie uchodziło to na sucho. Każdy z nas zna z literatury takie przypadki, jak opisane na przykład w “Katedrze w Barcelonie”, w którym za niewierność kobieta została doprowadzona do króla i skazana na bycie zamurowaną żywcem w kamiennej komórce, w której zostawiono jeden tylko otwór mały na dostarczanie jej wody i chleba (wyznaczone dzienne porcje) oraz drugi mały otwór kloaczny. Kobieta ta dożyła swoich dni w tej komórce, popełniła dopiero samobójstwo, kiedy była już spokojna o życie i szczęście jej syna, która w końcu znalazł nową rodzinę, bo mąż kobiety wygnał go razem z kobietą, kiedy dowiedział się o tym, że nie jest ona jego synem.